''Ημερολόγιο '' της Σύνθιας Μπάτζιου

 

Κύπρος ,  15 Αυγούστου 1975  

Αγαπητό μου ημερολόγιο 

Εγώ είμαι η Χριστίνα , έχω να σου  γράψω εδώ και πολύ καιρό ένα χρόνο ακριβώς . Σαν σήμερα ξεριζωθήκαμε από τα σπίτια μας , από τις γειτονιές μας. Δεν έχω ξανά δει τον πατέρα μου και τον αδερφό μου από τότε , δεν ξέρω αν ζουν αν πέθαναν ή αν γλίτωσαν και έφυγαν για κάπου αλλού . Δεν ξανά έγραψα μετά από όλο αυτό που μας είχε συμβεί , δεν είχα να γράψω κάτι. 

Όλα χάθηκαν μέσα σε μια μέρα , το σχολείο μου , οι φίλες μου , η παραλία που πήγαινα το απόγευμα για να ξεσκάσω από τα μαθήματα και το κυριότερο , το σπίτι μου όλες οι αναμνήσεις μας , οι φωτογραφίες που είχαμε , το δωμάτιο μου , όλα  χάθηκαν . Σου γράφω γιατί σε κάποιον θέλω να το πω έλεγα πως με τον χρόνο όλα θα περάσουν και θα καλυτερεύσουν τα πράγματα , το μόνο που γίνεταιείναι να επαναλαμβάνονται στο κεφάλι μου οι ίδιες σκηνές , τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο . Η μητέρα μου έχει αλλάξει πάρα πολύ , το ίδιο και εγώ , ένα κενό υπάρχει μέσα μας . Το καινούργιο μας σπίτι δεν έχει την αίγλη   , την χαρά και την αισιοδοξία που είχε το πατρικό μας  είναι τα πάντα διαφορετικά .  Το να σε ξεριζώνουν από το ίδιο σου το σπίτι , από την πατρίδα σου είναι το χειρότερο συναίσθημα . Θα ήθελα κάποια στιγμή  εάν μας το επιτρέψουν ποτέ να πάω να δω το σπίτι μας .Από την άλλη δεν θέλω να δω την πόλη μας ερειπωμένη ,όλα να έχουν καταστραφεί ενώ πριν γίνουν όλα αυτά ήταν μια πόλη γεμάτη  με ζωή , φωνές γέλια και χαρά   . Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το συμβάν , δεν θα ξεχάσω ποτέ ό,τι μου στέρησαν και πήραν  μέσα από τα χέρια μου σαν να τους ανήκουν .  Μου λείπει πολύ ο πατέρας μου και ο αδερφός μου  , μου λείπει το σπίτι μου , μου λείπει η παλιά καθημερινότητα μου . 

Ποτέ δεν ξέρεις πως θα ξημερώσει η επόμενη μέρα , από την μια  τα έχεις όλα και την επόμενη τα χάνεις και δεν σου μένει τίποτα .  

Σύνθια Μπάτζιου 

Τάξη Β2