ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ του Κωνσταντίνου Σιόντη

 ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

(Κωνσταντίνος Σιόντης, Β’3) 

• 19  Ιουλίου 1974:

Αγαπητό μου ημερολόγιο, έχω πολύ καλά νέα! Σήμερα ήρθαν τα ξαδέλφια από την Λάρνακα να περάσουν το καλοκαίρι τους μαζί μας στην πανέμορφη πόλη μας τα Βαρώσια! Μας είπαν ότι θα έμεναν σε ένα από τα πολλά τώρα πια πολυτελή ξενοδοχεία  δίπλα από την παραλία, αν δεν κάνω λάθος το λένε «Asterias Hotel». Περίμενα αυτήν την στιγμή από το τέλος της σχολικής χρονιάς, αφότου μας είχαν ενημερώσει, ακόμη και από τον Μάη, ότι είχαν πλάνα να κάνουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην πόλη μας! 

Η  ημέρα σήμερα πέρασε πολύ γρήγορα, αφού περάσαμε πολύ ωραία μαζί. Το πρωί, μία λαμπερή και ζεστή ημέρα, συναντηθήκαμε η οικογένεια μας μαζί με την οικογένεια των ξαδελφών μου μπροστά από το ξενοδοχείο που διέμεναν και τρέξαμε όλοι προς την παραλία της πόλης. Εκεί κάναμε τα πάντα, ό,τι μπορεί να φανταστεί κάποιος! Κάναμε μπάνιο, κολύμπι, φτιάξαμε κάστρα από άμμο, παίξαμε στην παραλία κυνηγητό και τένις με τις ρακέτες που είχαν μαζί τους τα ξαδέρφια μου. Ακόμη θάψαμε και τον Αντώνη, έναν από τους ξαδέλφους μου, κάτω από την άμμο και δεν μπορούσε να σηκωθεί! Να μην ξεχάσουμε όμως και την θεία Νίκη που κάθε πέντε λεπτά μας έλεγε να βάζουμε αντηλιακό, γιατί θα καιγόμασταν! Στην παραλία μείναμε για παραπάνω από τέσσερις ώρες, και όταν φύγαμε, ήμασταν όλοι εξουθενωμένοι και γυρίσαμε, εμείς στο σπίτι και αυτοί στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε. Τέλος, αργά το απόγευμα, ξεκούραστοι και με την ζέστη να είχε κοπάσει λιγάκι, κάναμε μία μεγάλη βόλτα μαζί με τους ξαδέλφους για να τους δείξουμε την πόλη και ήταν τόσο ενθουσιασμένοι από αυτά που είδαν, που μας είπαν την επόμενη μέρα να τους δείξουμε και την υπόλοιπη Αμμόχωστο!

Έτσι λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο, περάσαμε την σημερινή ημέρα μαζί με τους ξαδέλφους μου και ελπίζω έτσι να περάσω και τις υπόλοιπες μέρες μαζί τους, αλλά έχει περάσει η ώρα και είμαι εξουθενωμένος από το πολύ παιχνίδι, οπότε θα πέσω για ύπνο σύντομα! Καληνύχτα ημερολόγιο, θα σε δω αύριο το πρωί, που θα ανατείλει ο ήλιος ξανά και θα αρχίσει η επόμενη ημέρα η οποία ποιος ξέρει τι περιπέτειες θα μας κρατάει μυστικό! 

• 20  Ιουλίου 1974:

Αγαπητό ημερολόγιο, σήμερα ξημέρωσε ημέρα τόσο λαμπερή και ζεστή όσο και η χθεσινή και είχαμε αποφασίσει εγώ και τα ξαδέλφια να παίξουμε κυνηγητό στους δρόμους και τα σοκάκια της πόλης, οπότε το λέω αυτό στους γονείς οι οποίοι συμφώνησαν και συναντηθήκαμε, όπως χθες, κάτω από το ξενοδοχείο με τους ξαδέλφους μου και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο της πόλης.

Παραδόξως, στον δρόμο προς το κέντρο των Βαρωσίων, είδαμε πολλούς ανθρώπους να τρέχουν ανήσυχα σε διάφορες κατευθύνσεις με βαλίτσες, να μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους και να φεύγουν, κάποιες φορές ακόμη και ολόκληρες οικογένειες με τα παιδιά τους λες και ήθελαν να πάνε διακοπές και δεν ήθελαν να χάσουν το καράβι, ενώ θα μπορούσαν απλώς να πάνε στην παραλία δίπλα τους, χωρίς τα αυτοκίνητα και χωρίς την βιασύνη και τις βαλίτσες που κουβαλούσαν.

Ξαφνικά, μετά από λίγα λεπτά, πριν καλά-καλά αρχίσει το παιχνίδι, μας είπαν οι γονείς μας ότι πρέπει να έρθουμε πίσω και ότι τελικά δεν θα παίζαμε. Αυτό με παραξένεψε ακόμη περισσότερο, αφού οι γονείς μου δεν έχουν ξανακάνει κάτι παρόμοιο και συνήθως δεν μου απαγορεύουν να βγαίνω έξω μόνος μου μιας και ξέρω την πόλη και δεν θα χαθώ και σε συνδυασμό με την εικόνα των ανθρώπων με τις βαλίτσες που έφευγαν βιαστικοί, άρχισα να φοβάμαι και να αναστατώνομαι και εγώ λιγάκι. Τώρα που γύρισα και εγώ στο σπίτι, βλέπω ότι και οι γονείς μου μαζεύουν τα πράγματά τους και τα βάζουν σε βαλίτσες.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, θα πάω να ρωτήσω τους γονείς μου τώρα μόλις τελειώνω να γράφω σε εσένα. Αυτά για τώρα ημερολόγιό μου, άμα βρω πληροφορίες θα σου γράψω περισσότερα. Αντίο!

• 22 Ιουλίου 1974

Πόλεμος…  Π-Ο-Λ-Ε-Μ-Ο-Σ.   Δεν έχω να πω κάτι άλλο.

Πριν από δύο μέρες, οι Τούρκοι έκαναν εισβολή στο όμορφο νησί μας την Κύπρο, πιο συγκεκριμένα στο βόρειο κομμάτι του νησιού εκεί που βρίσκεται η Κερύνεια. Κόσμος ξεριζώνεται… Τώρα καταλαβαίνω γιατί αυτοί οι άνθρωποι με τις βαλίτσες τους ήταν τόσο βιαστικοί να φύγουν που είδα πριν από δύο ημέρες. Ακούω βομβαρδισμούς εδώ και ώρες που φαίνεται να έρχονται από την κατεύθυνση της πόλης μας… Η όμορφη Αμμόχωστος πρέπει βομβαρδίζεται αυτήν την στιγμή… Ελπίζω να είναι καλά και οι ξάδελφοί μου και το υπέροχο σπίτι μας… Ελπίζω να το αντικρίσω ξανά, να γυρίσουμε πίσω σε αυτό σύντομα, να γυρίσουμε ξανά την προηγούμενη ζωή μας… Αυτά έχω να πω ημερολόγιό μου, δεν ξέρω αν θα σου ξαναγράψω για αρκετό καιρό.

• 22 Αυγούστου 1974:

Αγαπητό μου ημερολόγιο, συγνώμη που δεν σου έχω γράψει κάτι, για σχεδόν έναν μήνα, αλλά έχω λόγο. Ο τελευταίος μήνας μπορεί να ήταν και ο πιο δύσκολος που έχω ζήσει σε ολόκληρη την ζωή μου. 

Όπως είχα αναφέρει την τελευταία φορά που σου έγραψα, την 20η Ιουλίου, οι Τούρκοι έκαναν επίθεση στην πατρίδα μας και κατέκτησαν το βόρειο κομμάτι της Κύπρου και την  πόλη Κερύνεια. Αλλά, λες και αυτό το κομμάτι της πατρίδας μας που κατέστρεψαν και ξερίζωσαν χιλιάδες ανθρώπους που ζούσαν εκεί για γενιές και γενιές δεν ήταν αρκετό, πριν από λίγες ημέρες τις 14 Αυγούστου, εισέβαλαν ξανά στην Κύπρο μας και αυτήν την φορά κατέκτησαν ολόκληρο το βόρειο τμήμα της (σχεδόν το μισό νησί) και ακόμη χειρότερα, σε λιγότερο από μια μέρα από την δεύτερη εισβολή τους, κατέκτησαν την Αμμόχωστο, που σημαίνει ότι κατέκτησαν και τα Βαρώσια…

Αφότου οι Τούρκοι κατέκτησαν την πόλη που ζούσαμε και δεν είχαμε κάποιο εξοχικό για να μείνουμε εκεί μέχρι λογικά να ξαναγυρίσουμε πίσω στην πόλη μας, εδώ και έναν μήνα εγώ και η οικογένειά μου ζούμε στο σπίτι των ξαδελφών μου (των ίδιων που πήγαν διακοπές στα Βαρώσια, πριν από έναν μήνα) στην Λάρνακα, όλοι φοβισμένοι και σοκαρισμένοι από αυτό το πρωτόγνωρο συμβάν, αλλά και γιατί από αυτό που μας έδειξαν οι Τούρκοι, μπορεί να ξανακάνουν επίθεση στο νησί μας και να το πάρουν όλο και μετά να μην ξέρουμε που να πάμε. 

Τουλάχιστον σκεπτόμενος λιγάκι θετικά, Μπορώ να πω ότι το σπίτι των ξαδελφών μου είναι πολύ ωραίο. Δεν το θυμόμουν  πολύ καλά, την τελευταία φορά που τους είχα επισκεφτεί ήταν πριν από τρία χρόνια. Επίσης ήξερα ότι ήταν πολύ ευγενικοί, αλλά σε όλη την διάρκεια που διαμένουμε μαζί τους, δεν μας έχουν παραπονεθεί για σχεδόν τίποτα, ακόμη και αν τους δυσκολεύουμε αρκετά στις δουλειές και εργασίες που κάνουν στο σπίτι. Τι να πω όμως, σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις μόνο κατανόηση και υπομονή πρέπει να έχεις και να δείχνεις. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρει κανείς μέχρι πότε θα είναι μέχρι με το καλό να γυρίσουμε πίσω στα σπίτια μας και δεν ξέρω αν μπορούν να μας κρατήσουν στο σπίτι τους οι ξάδελφοί μας για πολύ περισσότερο, αφού τα έξοδα είναι πολύ μεγάλα και δεν έχουν τα χρήματα. 

Να πω την αλήθεια  όμως το γεγονός ότι είχαμε κάπου να πάμε σε κάποιο σπίτι και να μείνουμε εκεί μετά την εισβολή, μας κάνει πολύ τυχερούς. Τι να κάνουν οι άνθρωποι που δεν είχαν αυτήν την πολυτέλεια; Θα ζούνε στον δρόμο, σε σκηνές, στο έλεος των καιρικών φαινομένων και του κρύου, έχοντας χάσει την περιουσία τους που για τόσο σκληρά δούλεψαν για να αποκτήσουν, την όμορφη ζωή τους και τις αναμνήσεις, το σπίτι τους. Τώρα είναι πια ένα τίποτα.

Τι να σου πω ημερολόγιο, πολύ άσχημα νέα μετά από μία περίοδο ενός μήνα που δεν σου έγραψα τίποτα. Ελπίζω σύντομα να γυρίσουμε πίσω στην πόλη μας τα Βαρώσια και όλα να γυρίσουν πίσω στα κανονικά. Αυτά για τώρα.  

• 20 Ιουλίου 1975

Αγαπητό μου ημερολόγιο, δεν ξέρω αν το πιστεύεις, αλλά σήμερα είναι η «επέτειος», λες και λέγεται αυτό το άθλιο και άσχημο γεγονός επέτειος… Τέλος πάντων η «επέτειος» της πρώτης επέμβασης των Τούρκων στην πανέμορφή μου πατρίδα, την Κύπρο.

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα και έχουν γίνει τόσα πολλά. Πρώτα τώρα πια δεν ζω στην Κύπρο. Λίγες μέρες μετά την τελευταία φορά που σου έγραψα, αναγκαστήκαμε να φύγουμε από το σπίτι των ξαδέλφων μου, μιας και δεν μπορούσαν να μας κρατήσουν μαζί τους, διότι τα έξοδα ήταν πολύ μεγάλα, αλλά ευτυχώς για εμάς ο πατέρας μου μας βρήκε σπίτι που θα μπορούσαμε να νοικιάσουμε για ένα αρκετά χαμηλό ποσό τον μήνα. Το μόνο πρόβλημα, ήταν ότι βρισκόταν στην Ελλάδα, πιο συγκεκριμένα, στο Πέραμα Αττικής. Τέλος πάντων η Ελλάδα για εμάς τους Κύπριους είναι δεύτερη πατρίδα, ακόμη και αν δεν κατάφερε να βοηθήσει πολύ στο Κυπριακό ζήτημα, οπότε δεν στενοχωρήθηκα τόσο πολύ. Εδώ τέλειωσα και την τελευταία τάξη του Δημοτικού, την έκτη (ΣΤ΄), κάνοντας πολλούς φίλους και γνωρίζοντας πολλά παιδιά κατά την διάρκεια της σχολικής χρονιάς που μετρίασε τον πόνο...

Δυστυχώς όμως κάτι που περίμεναν να γίνει όλοι οι πρόσφυγες από την κατεχόμενη Κύπρο, ήταν ότι έχει περάσει ένας χρόνος και ακόμη να γυρίσουμε πίσω στα σπίτια μας, οι περισσότεροι έχουν χάσει σχεδόν όλες τις ελπίδες, όμως εγώ το περίμενα αυτό, λες και οι Τούρκοι που έκαναν επίθεση, θα έδιναν πίσω την γη που «κατέκτησαν» στους ανθρώπους που νόμιμα τους ανήκει. Ευτυχώς για εμένα εδώ στην Ελλάδα δεν περνάμε τόσο άσχημα, αλλά όσο να ‘ναι θα προτιμούσα να ήμουν πίσω στην Κύπρο.

Τέλος πάντων ημερολόγιο, αυτά είχα να σου πω, δεν ξέρω πότε ξανά θα σου γράψω, γιατί τώρα σε λίγο αρχίζω το Γυμνάσιο και λογικά δεν θα έχω τόσο ελεύθερο χρόνο, αλλά από την πρώτη επίθεση των Τούρκων στο πανέμορφο νησί μας, έχω χάσει κάπως την όρεξη να γράφω σε ημερολόγιο. Γεια σου προς το παρόν… 

• 23 Απριλίου 2003

Α! Σε βρήκα! Μετά από τόσα πολλά χρόνια, πάλι σε ξαναβρήκα… Τι χαζομάρα ήταν να σε αφήσω στο πατάρι του παλιού σπιτιού μου, να αρχίζεις να σαπίζεις εκεί για δεκαετίες;… Σε έψαχνα τόσο να σε βρω στο ξεκαθάρισμα των παλιών μου αντικειμένων!

Τέλος πάντων, γεια σου και πάλι ημερολόγιο! Έχουν περάσει πόσα τώρα… σχεδόν 30 χρόνια!; Απ’ ότι φαίνεται αυτό που σου είπα την προηγούμενη φορά ότι μπορεί και να πάρει πολύ καιρό μέχρι να σου γράψω ξανά κάτι έγινε αλήθεια! Τώρα θα μου πεις εσύ ημερολόγιο ότι από όλες τις ημέρες που θα μπορούσες να μου γράψεις γιατί αυτή η συγκεκριμένη; Γιατί όχι η χθεσινή ή πριν από 10 χρόνια; Έχω τον λόγο μου.

Πρώτα για να σε ενημερώσω για το πού βρισκόμαστε. Η χρονιά είναι το 2003 , η τεχνολογία γενικά έχει προχωρήσει πάρα πολύ σε σχέση με τα μέσα της δεκαετίας του 1970 που τελευταία σου έγραψα, εγώ τελείωσα το σχολείο μου, πέρασα τις πανελλήνιες και τώρα δουλεύω ως καθηγητής σε ένα γυμνάσιο στην  Πάτρα.  Γενικά απ’ ότι βλέπεις ημερολόγιο πολλά έχουν αλλάξει και θα επικεντρωθώ και θα σου αναλύσω πολλά άλλα και σημαντικότερα μια άλλη φορά. Σήμερα σου γράφω αυτά για να ξέρεις πού είμαι και τι κάνω εγώ, αλλά και για το πού βρισκόμαστε γενικά.

 Ημερολόγιό μου ξέρεις τι δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου από τότε; Η κατάσταση στο πολυαγαπημένο μου νησί, την Κύπρο. Ναι. Είναι αλήθεια. Μέχρι και χθες, ένας Ελληνοκύπριος που  τον είχαν διώξει παράνομα από τον τόπο του και την περιουσία του ΔΕΝ μπορούσε να γυρίσει, να επισκεφτεί και να δει το σπίτι του που νόμιμα του ανήκει. Και η κατάσταση γίνεται χειρότερη! Τώρα πια ζουν Τούρκοι έποικοι στα σπίτια μας που μόνο ο Θεός ξέρει από πού τους πήραν και για αυτό τον λόγο δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω σε αυτά, γιατί θα έπρεπε να διώξουμε αυτούς και τώρα είναι πολύ αργά, αφού ζουν και έχουν εγκατασταθεί στα σπίτια μας εδώ και σχεδόν 30 χρόνια. Κάτι που το κάνει ακόμη χειρότερο για εμένα είναι ότι ενώ τουλάχιστον στις περιοχές που έχουν εγκατασταθεί οι Τούρκοι αυτοί, δεν είναι τελείως εγκαταλελειμμένες  αφού ζει κόσμος εκεί και μπορούν να συντηρηθούν, ξέρεις τι έγινε μόνο στην δίκια μου πόλη την Αμμόχωστο και πιο συγκεκριμένα τα Βαρώσια; Έχουν μείνει τελείως εγκαταλελειμμένες. Δεν έχει πατήσει κανένας πόδι εκεί μετά την εισβολή. Όλα τα πολυτελή ξενοδοχεία, διαλυμένα, όλα τα σπίτια μας διαλυμένα, λογικά ότι απόμειναν θα έγινε καταφύγιο ζώων… Τουλάχιστον για εμάς όμως, που καταγόμαστε από αυτήν την περιοχή έχουμε, ακόμη και αν μικροσκοπική, μια πιθανότητα να γυρίσουμε πίσω μιας και κανένας δεν έχει εγκατασταθεί εκεί και δεν θα πρέπει να φύγουν.

Όμως κάτι άλλαξε σήμερα. Στις 23 του Απρίλη 2003, οι Τούρκοι, άφησαν τους Κύπριους να «επισκεφτούν» τα σπίτια τους, που το λέω ξανά, τους ανήκουν, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και μαζί με τους νέους «ιδιοκτήτες» του σπιτιού τους να είναι μαζί τους, που ποιος ξέρει πώς θα αντιδράσουν. Αυτό, όταν το άκουσα, με έκανε πάρα πολύ χαρούμενο, όπως και όλους τους Ελληνοκύπριους που διώχτηκαν, ακόμη και αν ήταν πολύ περιοριστικό και παράξενο να επισκέπτεσαι το δικό σου σπίτι και αμέσως έψαξα να σε βρω για να σου πω τα χαρμόσυνα νέα! Όμως μέχρι να σε βρω, ημερολόγιο, άρχισα να μαθαίνω και άλλες πληροφορίες για το τι αποφάσισαν και άκουσα τα συντριπτικά δυσάρεστα νέα: δεν θα ανοίξουν την Αμμόχωστο και τα Βαρώσια για τον κόσμο. Όταν το άκουσα αυτό στενοχωρήθηκα και θύμωσα πολύ λέγοντας γιατί σε εμένα να γίνει αυτό; Απ’ όλες τις πόλεις που θα μπορούσαν να μην ανοίξουν στον κόσμο έτυχε να ήταν η δικιά μου… 

Τέλος πάντων, ημερολόγιο πρέπει να σκεφτόμαστε θετικά στην ζωή, οπότε τουλάχιστον οι περισσότεροι άλλοι Ελληνοκύπριοι θα μπορέσουν να δουν τα δικά τους σπίτια, ακόμη και αν θα είναι πολύ περιοριστικά τα μέτρα. Κάτι είναι ότι δεν είπαν τίποτα για τα Βαρώσια, οπότε λογικά δεν θα φέρουν άλλους Τούρκους να τους εγκαταστήσουν εκεί, που το προτιμώ από το να ζουν εκεί, ακόμη και αν τα κτήρια διαλύονται μέρα με την μέρα…

Αυτά είχα να σου πω ημερολόγιο. Εκτός από την φορά που θα σου γράψω για την εξέλιξη των ανθρώπων και του πολιτισμού τώρα σε σχέση με την δεκαετία του ’70, δεν ξέρω πότε θα σε σου ξαναγράψω, λογικά, όταν θα έχω να σου πω εξελίξεις για την κατάσταση στην Κύπρο και μην ανησυχείς, δεν θα σε αφήσω στο πατάρι του σπιτιού μου να σαπίζεις εκεί με οτιδήποτε άχρηστο μαζί σου! Αυτά για τώρα… Γεια!

• 8 Οκτωβρίου 2020

Αγαπητό μου ημερολόγιο, συναντιόμαστε ξανά απ’ ότι φαίνεται! Μετά από 17 χρόνια τώρα, αλλά για το ίδιο θέμα, την κατάσταση στην Κύπρο. Αυτήν την φορά έγινε κάτι πολύ σημαντικό που μου ράγισε την καρδιά για δεύτερη φορά.

Λίγο γρήγορα θα σε ενημερώσω για το τι γίνεται στον κόσμο και μετά θα μπούμε στο ψητό, δηλαδή, τι έγινε στην Κύπρο. Πρώτα απ’ όλα, ο τεχνολογικός τομέας έχει αναπτυχθεί ακόμη πιο πολύ. Αν έπαθες σοκ από το τι μπορούσαμε να κάνουμε το 2003, τότε δεν ξέρω τι θα γίνει, αν ακούσεις αυτά που κάνουμε το  2020. Αλλά το 2020 ήταν μια χρονιά καταστροφική για όλον τον κόσμο, μία από τις χειρότερες χρονιές της νέας χιλιετίας θα έλεγα. Αυτό είναι γιατί αυτήν την χρόνια είχαμε πάρα πολλές τραγωδίες και ατυχήματα, αλλά πιο σημαντικό από όλα και δεν ξέρω αν θα το πιστέψεις, υπάρχει μια πανδημία αρρώστιας από έναν ιό που εμφανίστηκε στην αρχή του χρόνου με κανένα σήμα να τελειώνει, αφήνοντας στον δρόμο της εκατομμύρια κρούσματα και τουλάχιστον 1 εκατομμύριο νεκρούς. Όμως εμείς οι Κύπριοι, ειδικά εμείς από την Αμμόχωστο και τα Βαρώσια έχουμε και άλλον έναν λόγο να στενοχωριόμαστε.

Σήμερα στις 8 Οκτωβρίου 2020 οι Τούρκοι ηγέτες και οι ηγέτες του ψευδοκράτους της ««βόρειας Κύπρου»», αποφάσισαν να ανοίξουν τα Βαρώσια, Τώρα θα μου πεις εσύ ημερολόγιο, γιατί στενοχωριέμαι και ότι δεν είναι ένα όνειρο ζωής, να πάω στην αγαπημένη μου πόλη τα Βαρώσια και να την δω από κοντά τουλάχιστον για μια τελευταία φορά;

Η αιτία που είμαι τόσο θυμωμένος και μου ράγισε η καρδιά, όταν το άκουσα, είναι οι λόγοι που το έκαναν και τι θα γίνουν τα Βαρώσια. Σύμφωνα με το ψήφισμα 550 (1984) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών θα πρέπει η Τουρκία να αποφύγει τυχόν ενέργειες που μεταβάλλουν τη δημογραφική ισορροπία του νησιού μέσω μιας πολιτικής παράνομων εποικισμών. Τα Βαρώσια δεν τα ανοίγουν για εμάς τους Ελληνοκύπριους για να δούμε την πόλη και τα σπίτια μας από κοντά, όπως έγινε στις άλλες πόλεις το 2003, αλλά για το δικό τους όφελος, δηλαδή για οικιστικούς και τουριστικούς λόγους, αλλά κυρίως για πολιτικούς λόγους που σημαίνει να φέρουν εποίκους που δεν ήταν πρώην κάτοικοι των Βαρωσίων ή της περιοχής, οι οποίοι θα ανακαινίσουν τα τουριστικά κέντρα, θα εποικήσουν τα σπίτια μας, θα εκμεταλλευτούν τα περιβόλια μας και θα κάνουν την πόλη δική τους. Αυτό, δεν έχω άλλη λέξη, είναι τελείως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Είναι σαν να πάρει κάποιος παράνομα την γη και το σπίτι σου, να μην σε αφήσει να το επισκεφτείς ή ακόμη να το δεις από κοντά για πάνω από 40 χρόνια και μετά από το πουθενά να λέει ότι την ανοίγω και θα ορίσω έναν ιδιοκτήτη κάποιον άλλον, όχι εσένα, που δεν έχει καμία σχέση με το σπίτι ή το μέρος αυτό και θα εκμεταλλευτώ αυτά που ήδη είχες χτίσει με κόπο και αξία για να πλουτίσω εγώ. Από ό,τι άκουσα οι περισσότεροι πρώην κάτοικοι της Αμμοχώστου λένε ότι πίστευαν ότι υπήρχε μία, απειροελάχιστη πιθανότητα να ξαναγυρίσουν πίσω στην πόλη τους, τώρα πια με αυτά που ανακοινώθηκαν χάθηκε ακόμη και αυτή και ότι νιώθουν σαν να πατάνε πάνω τους, αλλά και στην περιουσία τους και συμφωνώ απόλυτα σε αυτά που λένε.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, ας ελπίσουμε μια μέρα να υπάρξει μια βιώσιμη λύση στην πολύπαθη Κύπρο μας, όχι μόνο βασισμένη στην άσβεστη επιθυμία των χιλιάδων ξεριζωμένων Κύπριων να επιστρέψουν στις πατρογονικές εστίες τους, αλλά να πρυτανεύσει  και η λογική με τους σωστούς ηγέτες που θα επιδιώξουν οι δύο λαοί, Έλληνες και Τούρκοι, να ατενίζουν ένα κοινό μέλλον με ειρήνη και ευημερία στο νησί μας, με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δικαιοσύνη…  

Πώς να είναι άραγε το σπίτι μας εκεί; Θα στέκεται περιμένοντας με τις αναμνήσεις να επιστρέψουν οι ιδιοκτήτες του; Θα περιμένει το κλείσιμο της πόρτας με την επιστροφή του πατέρα από τη δουλειά; Θα το στοιχειώνει το γέλιο ενός μικρού παιδιού που αναγκάστηκε να φύγει μακριά από τη λαίλαπα του πολέμου; Ο κήπος μας που η μητέρα περιποιόταν καθημερινά με τα όμορφα λουλούδια θα έχει σίγουρα μετατραπεί σε μια ζούγκλα από ζιζάνια και άγριο κισσό…

Όμορφα Βαρώσια, μες στην ψυχή μου ανοιχτή πληγή…

 Θα σου δώσω όμως μια υπόσχεση! Θα σου ξαναγράψω ημερολόγιο μου, όταν θα υπάρχουν τα καλά νέα, νέα που ελπίζουμε σύντομα να ακούσουμε! Γεια σου πιστέ και υπομονετικέ μου φίλε, που μου είσαι δίπλα μου σε όλες τις δυσκολίες που έχω περάσει!