Προσκύνημα στη γενέτειρα του Αλέξη Ζιώγα

 Προσκύνημα  στη γενέτειρα

  Βρισκόμασταν πλέον μόλις πέντε λεπτά μακριά από την πόλη. Δεν έχω ξαναδεί την μητέρα μου σε τέτοια κατάσταση. Προσπάθησα να την παρηγορήσω αλλά μου εξήγησε ότι όσο και να προσπαθούσα δεν θα την καταλάβαινα και η αλήθεια είναι ότι ήξερα πως είχε δίκιο. Η μητέρα μου ήταν μόλις έξι ετών όταν οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Αμμόχωστο και μας λέει ότι θυμάται την εισβολή λες και έγινε χτες. Θυμάται τον φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον πολύ έντονα. Μας εξηγεί τα γεγονότα τόσο ζωντανά που νιώθω λες και βρισκόμουν και εγώ μαζί τους.  

  Μόλις μπήκαμε στην πόλη μας μίλησε για τις αναμνήσεις που είχε από τα χρόνια που πήγαινε στο σχολείο με τις φίλες της. Πόσο καλά θυμάται τότε που καθόταν στην καφετέρια στην γωνία του δρόμου τα σαββατοκύριακα μαζί με τον παππού που έπινε τον καφέ του και της έλεγε ιστορίες από όταν ήταν νέος. Θυμάται που πήγαινε στο σπίτι της καλύτερης της φίλης και έπαιζαν μέχρι το βράδυ. Ούτε αυτή ούτε κανένας άλλος δεν μπορούσε να φανταστεί πως όλα αυτά θα χανόταν τόσο απλά, μέσα σε λίγες στιγμές. Δεκάδες χιλιάδες άτομα έχασαν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, τις ζωές τους. Οικογένειες χωρίστηκαν και ξαναενώθηκαν χρόνια αν όχι δεκαετίες αργότερα, κάποιες άλλες δεν ήταν τόσο τυχερές. Δεν είναι λίγα τα άτομα που χωρίστηκαν κατά την διάρκεια της εισβολής και δεν ξαναείδαν ποτέ τον πατέρα ή την μητέρα τους τον αδερφό τους ή την αδερφή τους.  Και για ποιόν λόγο; Για την ‘αποκατάσταση’ της δημοκρατίας τάχατε. Ο πραγματικός λόγος; Επέκταση του τουρκικού κράτους. 

 Αφού προχωρήσαμε για περίπου δεκαπέντε  λεπτά με τα πόδια βρεθήκαμε επιτέλους στο σπίτι της μητέρας μου. Η μητέρα μου έπεσε στα γόνατα της μόλις αντίκρισε το παιδικό της σπίτι. Ποτέ στην ζωή μου δεν έχω δει την μητέρα μου να κλαίει τόσο έντονα. Είχε τόσες αναμνήσεις από το παιδικό της σπίτι, κάποιες έντονες άλλες πιο θολές αλλά ό,τι και να συμβεί δεν μπορεί να τις ξεχάσει. Δεν είναι λίγες οι φορές που μας έχει πει κάποια ιστορία από εκείνα τα χρόνια, τότε που τα πράγματα ήταν απλά. Όσο πονούσε μαζί της πονούσα και εγώ. Όλα τα χρόνια που μεγάλωνα η μητέρα μου ήταν εκεί, πάντα δίπλα μου στην χαρά και στην λύπη. Κάθε φορά που ήμουν δυστυχισμένος για κάτι ήξερε πως να με κάνει να γελάσω, κάθε φορά που ήμουν άρρωστός με βοηθούσε πάντα να το περάσω, οπότε όταν μας δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία να πάμε στην Αμμόχωστο ήξερα πως έπρεπε να είμαι δίπλα της χωρίς δεύτερη σκέψη.   

Όταν πλέον είχε έρθει η ώρα να φύγουμε η μητέρα μου ήταν ευγνώμων που εγώ και ο αδερφός μου την συνοδέψαμε σε αυτό το ταξίδι. Γνώριζε πως ίσως αυτή να ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπε την πόλη για αυτό χαίρεται που τουλάχιστον κατάφερε να την δει μία τελευταία φορά. Μακάρι, εάν η ίδια δεν καταφέρει να ξαναέρθει εδώ, να μπορώ εγώ και ο αδερφός μου να επιστρέψουμε στην γενέτειρα της αγαπητής μου μητέρας. 

Αλέξης Ζιώγας