Κυριακή 16 Μαΐου 2021

''Ημερολόγιο '' της Σύνθιας Μπάτζιου

 

Κύπρος ,  15 Αυγούστου 1975  

Αγαπητό μου ημερολόγιο 

Εγώ είμαι η Χριστίνα , έχω να σου  γράψω εδώ και πολύ καιρό ένα χρόνο ακριβώς . Σαν σήμερα ξεριζωθήκαμε από τα σπίτια μας , από τις γειτονιές μας. Δεν έχω ξανά δει τον πατέρα μου και τον αδερφό μου από τότε , δεν ξέρω αν ζουν αν πέθαναν ή αν γλίτωσαν και έφυγαν για κάπου αλλού . Δεν ξανά έγραψα μετά από όλο αυτό που μας είχε συμβεί , δεν είχα να γράψω κάτι. 

Όλα χάθηκαν μέσα σε μια μέρα , το σχολείο μου , οι φίλες μου , η παραλία που πήγαινα το απόγευμα για να ξεσκάσω από τα μαθήματα και το κυριότερο , το σπίτι μου όλες οι αναμνήσεις μας , οι φωτογραφίες που είχαμε , το δωμάτιο μου , όλα  χάθηκαν . Σου γράφω γιατί σε κάποιον θέλω να το πω έλεγα πως με τον χρόνο όλα θα περάσουν και θα καλυτερεύσουν τα πράγματα , το μόνο που γίνεταιείναι να επαναλαμβάνονται στο κεφάλι μου οι ίδιες σκηνές , τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο . Η μητέρα μου έχει αλλάξει πάρα πολύ , το ίδιο και εγώ , ένα κενό υπάρχει μέσα μας . Το καινούργιο μας σπίτι δεν έχει την αίγλη   , την χαρά και την αισιοδοξία που είχε το πατρικό μας  είναι τα πάντα διαφορετικά .  Το να σε ξεριζώνουν από το ίδιο σου το σπίτι , από την πατρίδα σου είναι το χειρότερο συναίσθημα . Θα ήθελα κάποια στιγμή  εάν μας το επιτρέψουν ποτέ να πάω να δω το σπίτι μας .Από την άλλη δεν θέλω να δω την πόλη μας ερειπωμένη ,όλα να έχουν καταστραφεί ενώ πριν γίνουν όλα αυτά ήταν μια πόλη γεμάτη  με ζωή , φωνές γέλια και χαρά   . Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το συμβάν , δεν θα ξεχάσω ποτέ ό,τι μου στέρησαν και πήραν  μέσα από τα χέρια μου σαν να τους ανήκουν .  Μου λείπει πολύ ο πατέρας μου και ο αδερφός μου  , μου λείπει το σπίτι μου , μου λείπει η παλιά καθημερινότητα μου . 

Ποτέ δεν ξέρεις πως θα ξημερώσει η επόμενη μέρα , από την μια  τα έχεις όλα και την επόμενη τα χάνεις και δεν σου μένει τίποτα .  

Σύνθια Μπάτζιου 

Τάξη Β2                                                                         

Κυριακή 9 Μαΐου 2021

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ του Ματθαίου Σιαχολέβα

  ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Αξιότιμε Κ. Υπουργέ 

 Η τελευταία φορά που πέρασα έξω από το Βαρώσι , την λεγόμενη  «πόλη φάντασμα» δηλαδή την κλειστή από το 1974 συνοικία της  Αμμοχώστου όπου κατοικούσαν οι Ελληνοκύπριοι, ήταν ακριβώς πέρυσι  τέτοιο καιρό, με ένα φίλο δημοσιογράφο που είχε έρθει στη Κύπρο για  ένα αφιέρωμα στις ακόμα μοιρασμένες χώρες. Θυμάμαι την απορία του  σε ένα μικρό δρόμο που στη μία μεριά έμεναν άνθρωποι κι απέναντι τα  σπίτια ήταν στην απαγορευμένη ζώνη κλειστά με συρματόπλεγμα  «αφημένα στο χρόνο». Είναι γνωστό παγκοσμίως ότι η Αμμόχωστος  ονομάζεται πλέον πόλη φάντασμα αφού από τις 14 Αυγούστου του 1974  οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της έχουν εκδιωχθεί και από τότε το  μεγαλύτερο μέρος της πόλης παραμένει κλειστό και ερημωμένο με τον  κατοχικό στρατό να μην επιτρέπει την επιστροφή των νόμιμων κατοίκων  του παρά τα σχετικά ψηφίσματα και τις αποφάσεις των Ηνωμένων  Εθνών. Εδώ και τέσσερις δεκαετίες η Αμμόχωστος είναι η ανοιχτή πληγή  που θυμίζει την εγκληματική πολιτική της Τουρκίας και την προδοτική  πολιτική της Χούντας απέναντι στους αδερφούς Κυπρίους.  

 Εν έτει 2014 , το 37% των εδαφών της Κύπρου που αντιπροσωπεύει το 70% της οικονομικής ζωής του νησιού παραμένει υπό κατοχή από την  Τουρκία η οποία αρνείται να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις των  Ηνωμένων Εθνών παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, κάθε κανόνα  διεθνούς νομιμότητας. Το αίτημα μας για την επιστροφή της  Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, παραμένει ένα από τα  κεντρικά ζητήματα της Κύπρου. Ένα θέμα που προκλητικά αγνοούν οι  Τούρκοι παρά τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε με αποτέλεσμα όπως σημειώνει  ο Δήμος Αμμοχώστου στην ιστοσελίδα του «η πόλη άδεια, οι δρόμοι  γεμάτοι με αγριόχορτα, θάμνους και δέντρα ετοιμόρροπα σπίτια να  χάσκουν παντού φίδια και αρπακτικά να κατοικούν στα ερημωμένα σπίτια».


 Το Συμβούλιο Ασφάλειας του Ο.Η.Ε σε δύο πολύ σημαντικά  ψηφίσματά του για το κυπριακό, περιέλαβε ρητές πρόνοιες για το ζήτημα  της πόλης Αμμόχωστος, ψηφίσματα που η Τουρκία έχει γράψει στα  παλαιότερα των υποδημάτων της. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έχει  εκφράσει επίσης το έντονο ενδιαφέρον του για την Αμμόχωστο και έχει  υπογραμμίσει σε αρκετές περιπτώσεις την ανάγκη η Τουρκία να  συμμορφωθεί με τα ψηφίσματα. 

 Τον Μάρτιο του 2012 στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου για  την Έκθεση Προόδου για την Τουρκία, καλείται η κατοχική δύναμη να  μεταφέρει τον έλεγχο της Αμμοχώστου στα Ηνωμένα Έθνη. 

∙ 1474 άνθρωποι, στρατιωτικοί και άμαχοι, μαζί παιδιά και  γυναίκες είτε συνελήφθησαν από Τούρκους κατά τη διάρκεια  του Ιουλίου-Αυγούστου του 1974 είτε εξαφανίστηκαν πολύ μετά  τη λήξη των εχθροπραξιών σε περιοχές που βρίσκονταν υπό τον  έλεγχο του Τουρκικού στρατού 

∙ 340 αγνοούμενοι έχουν ταυτοποιηθεί και τα λείψανα  επιστράφηκαν στις οικογένειες για ταφή. 

∙ 170.000 Ελληνοκύπριοι εκτοπίστηκαν παρά τη θέλησή τους από  τα σπίτια και τις περιουσίες τους. 

∙ 443 άτομα παραμένουν πίσω από την «πράσινη γραμμή»  Τα άτομα αυτά είναι γνωστά ως «εγκλωβισμένοι» 

∙ 160.000 είναι ο αριθμός των εποίκων που ξεπερνούν αριθμητικά  τους γηγενείς Τουρκοκύπριους σε αναλογία 2 προς 1. 

∙ 82,5% της ιδιωτικής ιδιοκτησίας εκτάσεων στη κατεχόμενη  Κύπρο ανήκει σε Ελληνοκύπριους. 

 Η Κύπρος μας, μαστίζεται από δεκάδες προβλήματα, οικονομικά,  κοινωνικά κ.τ.λ Το μεγάλο πρόβλημα όμως το κυπριακό όχι μόνο  παραμένει άλυτο αλλά κινείται και προς τη λάθος κατεύθυνση. Όλοι μαζί  θα φέρουμε την αλλαγή στον τόπο μας ώστε ανεξάρτητοι να οδηγήσουμε  τη Κύπρο μας εκεί που της αξίζει. 

 Ακούστε μας, συζητήστε μαζί μας, νιώστε μας και απλά πάρτε δίκαιες  και ανθρώπινες αποφάσεις. 

 Δεν μιλάμε για δρόμους και ντουβάρια. Μιλάμε για ανθρώπινες  ζωές, για παραδόσεις, ιερά χώματα και κληρονομιές.

                                                                         Με εκτίμηση 

Ματθαίος Σιαχολέβας, μαθητής του  4ουΓυμνασίου  Ιωαννίνων.


Αμμόχωστος η πόλη φάντασμα, Παρουσίαση της Ευτυχίας Μουδοπούλου και Ελένης Τσώνη

 Αμμόχωστος η πόλη φάντασμα


Ποιητικό αφιέρωμα για


την Αμμόχωστο

Κάθε χρόνο στις 13

Αυγούστουτη μέρα που

ο τουρκικός

στρατόςμπήκε στην

Αμμόχωστοκαι ο

Κωνσταντής

οκτάχρονοςέφυγε με

την οικογένεια του,πάει

και καθαρίζει την

παραλίααπό τα

αποτσίγαρα, τα

πλαστικά,τα

τενεκεδάκια, τα

κουκούτσια, τα γυαλιά.


Τα αίτια της εισβολής

Η τουριστική και γενικότερα η ραγδαία

οικονομική ανάπτυξη της πόλης είχαν ως

αποτέλεσμα να αναδειχθεί η

Αμμόχωστος, η σημαντικότερη πόλη

όσον αφορά την πολιτιστική ανάπτυξη,

αφού αποτελούσε τον κεντρικό

πολιτιστικό πόλο του νησιού, με πλείστα

φεστιβάλ και εκδηλώσεις.

Η ιστορία της Αμμοχώστου

Η Αμμόχωστος έχει χαρακτηριστεί πόλη-

φάντασμα, αφού από τις 14 Αυγούστου

του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοί της

έχουν εκδιωχθεί, και από τότε το

μεγαλύτερο μέρος της πόλης παραμένει

κλειστό και ερημωμένο, με τον κατοχικό

στρατό να μην επιτρέπει την επιστροφή

των νόμιμων κατοίκων του, παρά τα

σχετικά ψηφίσματα και τις αποφάσεις

των Ηνωμένων Εθνών.


Κύπρος, 14 Αυγούστου 1974

Οι Τούρκοι θέτουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο εισβολής, το οποίο έχουν καταστρώσει από καιρό.

Είναι για τον ελληνισμό η πιο δραματική στιγμή της μεταπολεμικής ιστορίας του. Η τουρκική

επιχείρηση έχει την ονομασία ‘’ Αττίλας ‘’.


Τα στάδια της επιχείρησης Αττίλας


Η πρώτη φάση σημειώθηκε στις 20 Ιουλίου 1974, όταν περισσότεροι από 40.000

Τούρκοι στρατιώτες, υπό την υποστήριξη της τουρκικής αεροπορίας και του ναυτικού,

εισέβαλαν στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η απόβαση των τουρκικών

στρατευμάτων ολοκληρώθηκε σχεδόν ένα μήνα μετά, στις 14 Αυγούστου 1974, με την

εισβολή στην Αμμόχωστο. Μέσα σε δύο μόνο ημέρες, οι Τούρκοι κατέλαβαν το

μεγαλύτερο μέρος της πεδιάδας της Μεσαορίας, την Αμμόχωστο, την Καρπασία και το

μεγαλύτερο μέρος της περιοχής Μόρφου.

Η δεύτερη φάση της εισβολής άρχισε νωρίς το απόγευμα της 13ης Αυγούστου 1974 με

βομβαρδισμό, και με δύο τμήματα να προσπαθούν να την υπερασπιστούν. Ένα τμήμα

από 32 εφέδρους στο δασάκι των δικαστηρίων και ένα δεύτερο τμήμα στο νοσοκομείο

της πόλης, με επικεφαλής το Λοχαγό Στέλιο Κάτσιο. Ο βομβαρδισμός εντάθηκε, οι

Τούρκοι πύκνωσαν τα πυρά από τα τείχη ενώ κάποιο φορητό ραδιόφωνο μετέδιδε ότι

«τα τουρκικά άρματα κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο, κινούμενα χωρίς

αντίσταση, χωρίς τη συνοδεία πεζικού και με μέγιστη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο

Λευκωσίας - Αμμοχώστου».


Προέλευση του ονόματος

Η Αμμόχωστος αναφέρεται με το όνομα αυτό, που σημαίνει κυριολεκτικά η πόλη χωμένη

στην άμμο, από τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Και πράγματι, η Αμμόχωστος υπήρξε παγκόσμια γνωστό

τουριστικό θέρετρο, μεταξύ του 1960 και 1974, λόγω της αμμώδους παραλίας της. Η

Αμμόχωστος (Φαμαγκούστα, φράγκικη ονομασία της) είναι και η πρωτεύουσα της ομώνυμης

επαρχίας της Κύπρου με περίπου 40.000 κατοίκους.


Μαρτυρίες κατοίκων


Ο Ηλίας Παντελίδης είπε ότι τα

συναισθήματα είναι πολλά όπως

θυμός αγανάκτηση, θλίψη και

λύπη. Πρόσθεσε ότι η

Αμμόχωστος είναι μια

εγκλωβισμένη και λεηλατημένη

πόλη που ήταν στη διάθεση των

κατοχικών δυνάμεων,

προσθέτοντας ότι ακόμα

συνεχίζεται το έγκλημα.


Ο Θωμάς Καζάκος,

Αμμοχωστιανός, δήλωσε «είναι

πολύ επίπονο να βλέπεις το σπίτι

που γεννήθηκες, που μεγάλωσες,

ιδιαίτερα σε εμάς που ήταν πάνω

στη θαλασσόβρεχτη παραλία της

Αμμοχώστου, να ανοίγει για

οποιονδήποτε άλλον εκτός από

εσένα».


Ο Αμμοχωστιανός Αυγουστίνος Παπαθωμάς θυμάται συγκινημένος:

«Εγώ τότε ήμουν στην ηλικία των 14 χρονών. Έχουμε ζήσει ανελέητους

βομβαρδισμούς στην Αμμόχωστο. Και φύγαμε όπως φύγαμε σε μια

νύχτα».


Τρίτη φάση: Σταδιακή ανακαίνιση και άνοιγμα της πόλης

Στην τελική φάση, αν και εφόσον όλα κυλήσουν ομαλά, σύμφωνα με το

αρχικό σχέδιο, θα ξεκινήσει η τελική, σταδιακή ανακαίνιση και φυσικά το

τελικό άνοιγμα της κλειστής πόλης. Σε αυτήν την φάση αναμένεται να

ξεπεραστούν και τα τελευταία προβλήματα που αφορούν σημαντικές

πτυχές του εγχειρήματος, όπως είναι οι επιπλοκές και προβλήματα που

ενδέχεται να προκύψουν στις σχέσεις και στην συνεννόηση του

τουρκικού στρατού με την πολιτική ηγεσία.


Εργασία των μαθητριών,

Ευτυχίας Μουδοπούλου και Ελένης Τσώνη


Δευτέρα 19 Απριλίου 2021

Πότε; του Αποστόλη Μουσαφίρη

 Στον αφρό της θάλασσάς σου

γεννήθηκε η ομορφιά.

Ποιος δεν την ζήλεψε

νησί της Αφροδίτης;

 

Όλες οι κόρες σου όμορφες,γυναίκες όλες,

Αμμόχωστος,Μόρφου,Κερύνεια,Λεμεσός,Λάρνακα,Πάφος.

Ποιος βάρβαρος σας χώρισε κορίτσια του πελάγους;

Μόνες, θλιμμένες,τρογμαγμένες.

Πότε θα βρεθείτε μαζί κάτω από τον ολόλαμπρο ήλιο;

Πότε θα τρέξετε κρατημένες χέρι-χέρι στην καταγάλανη θάλασσα;

Πότε στα μουσκεμένα με αίμα άγια χώματά σου 

θα φυτρώσουν κόκκινες παπαρούνες;

Ποιος ξέρει.

Είναι σιμά ή είναι αλάργα εκείνη η μέρα 

που θα έρθει το λεύκο περιστέρι της ελευθερίας;

Λευκό σημάδι στον ουρανό μου λέει 

πως δεν θ' αργήσει εκείνη η μέρα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ Β3

Παρασκευή 2 Απριλίου 2021

Η συγκλονιστική ιστορία της Μιμής Νικολαΐδου - Η εισβολή του Αττίλα στην Αμμόχωστο

 


Η συγκλονιστική ιστορία της Μιμής Νικολαΐδου - Η εισβολή του Αττίλα στην Αμμόχωστο

Περίκλειστη Αμμόχωστος: Το Βαρώσι με τα μάτια τριών Αμμοχωστιανών

 


Περίκλειστη Αμμόχωστος: Το Βαρώσι με τα μάτια τριών Αμμοχωστιανών



Οδοιπορικό στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου: «Το Βαρώσι, αξίζει να το ζήσουν άνθρωποι»

 Οδοιπορικό του iefimerida στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου: «Το Βαρώσι, αξίζει να το ζήσουν άνθρωποι»

Σαρανταέξι χρόνια πριν, στις 14 Αυγούστου του 1974, οι κάτοικοι της Αμμοχώστου εγκατέλειπαν την πόλη τους, υπό τον φόβο των τουρκικών στρατευμάτων που επέλαυναν, σχεδόν ανενόχλητα, κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής στην Κύπρο.



Φέτος τον Οκτώβριο, λίγο πριν από τον πρώτο γύρο των «εκλογών» στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου, η «πόλη φάντασμα» του Βαρωσίου άνοιξε για πρώτη φορά, με μια αιφνιδιαστική πρωτοβουλία της Άγκυρας και του νυν ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Ερσίν Τατάρ.


Οι πρόσφυγες της Αμμοχώστου περιγράφουν γλαφυρά πώς το 1974 οι στρατιώτες του κυπριακού στρατού τούς προέτρεπαν να φύγουν από τα σπίτια τους, καθώς πίσω τους ερχόταν ο «Αττίλας 2». Οι περισσότεροι, μεταξύ αυτών και η γιαγιά μου, πίστευαν ότι θα επέστρεφαν εντός λίγων ημερών. «Όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε, ο άντρας μου μου είπε να κοιτάξω το σπίτι μας γιατί δεν θα το ξαναδώ από κοντά. Του απάντησα ότι σε λίγες μέρες θα είμαστε πίσω. Τελικά εκείνος είχε δίκιο», μου εξιστορεί η 89χρονη πλέον Στέλλα Ζαχαριάδου.Η Αμμόχωστος, με τους απέραντους πορτοκαλεώνες της, ήταν το 1974 το μεγαλύτερο λιμάνι και η πιο ανεπτυγμένη πόλη της Κύπρου. Γνωρίζοντας εκείνη την εποχή μεγάλη τουριστική και εμπορική άνθιση, ήταν για το νησί το σύμβολο ενός αναδυόμενου κοσμοπολιτισμού. Στην ακτογραμμή της, που κοιτάει στην Ανατολική Μεσόγειο, είχαν χτιστεί μοντέρνα ξενοδοχεία και κτίρια. Κινηματογράφοι, εμπορικά καταστήματα, τουρισμός και κοσμική ζωή, συνέθεταν το ψηφιδωτό μιας πόλης σύγχρονης, ακόμα και με τα σημερινά κριτήρια. Μιας πόλης που οι παλιοί Βαρωσιώτες θυμούνται ακόμα με καμάρι.Η ιστορία της «πόλης φάντασμα»

Η Τουρκία κράτησε ένα μεγάλο μέρος της πόλης κλειστό. Από το 1974 απαγορεύτηκε η είσοδος σε όλους -πλην του στρατού- και το Βαρώσι (έτσι ονομάζεται το τμήμα αυτό της πόλης) μετατράπηκε σε μια πόλη ερειπωμένη και απροσπέλαστη. Έκτοτε, δύο ειδικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών καλούν την Άγκυρα να επιστρέψει την πόλη στους νόμιμους κατοίκους της, ενώ επτά φορές το Βαρώσι εντάχθηκε σε σχέδια επιστροφής, στο πλαίσιο συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού, τα οποία οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο.


Μετά το τελευταίο «ναυάγιο» στις διαπραγματεύσεις του 2017 για το Κυπριακό, η Άγκυρα άρχισε να εξετάζει σχέδια ανοίγματος της πόλης, ενώ λίγες μέρες πριν τον πρώτο γύρο των «εκλογών» στα κατεχόμενα, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης του εκλεκτού της, Ερσίν Τατάρ, άνοιξε ένα μέρος της περίκλειστης πόλης.

Το οδοιπορικό στο Βαρώσι

Επισκέφθηκα την περίκλειστη πόλη του Βαρωσίου την προηγούμενη εβδομάδα. Περπάτησα στους έρημους δρόμους. Ανάμεσα σε κτίρια που στέκουν εκεί για τέσσερις δεκαετίες, λες και περιμένουν τον κόσμο να επιστρέψει για να τους δώσει και πάλι ζωή.Βλέπει κανείς τα σπίτια, τα ξενοδοχεία, τις καφετέριες και σχηματίζει νοερά την εικόνα της καθημερινότητας των ανθρώπων που τη ζούσαν. Το Καφέ Edelweiss με τους θαμώνες του, τους μαθητές να κάθονται στην αυλή του Α' Γυμνασίου, τους πελάτες να μπαινοβγαίνουν στο κατάστημα οικιακών ειδών και τους τουρίστες να κολυμπάνε στη σκιά των ξενοδοχείων.


Περπατώντας ανάμεσα στα χαλάσματα, αναρωτιόμουν πώς είναι να ξυπνά κανείς μια μέρα και να πρέπει να εγκαταλείψει το σπίτι του, τη δουλειά του, τη ζωή του, υπό τον φόβο των τανκς και των όπλων. Δεν είναι η Σύρια, δεν είναι η Λιβύη, είναι η Αμμόχωστος. Τόσο κοινή η εικόνα του χθες και του σήμερα.Καθώς προχωρά κανείς στην Οδό Δημοκρατίας, μπορεί να παρατηρήσει ότι αυτοσχέδιες επιγραφές την μετονόμαζαν τότε σε «Οδό Ενώσεως». Αναρωτήθηκα τι σηματοδοτούσε αυτό το ιστορικό ίχνος. Ρώτησα και έμαθα: Την περίοδο 1972-1974, όταν η σύγκρουση «Μακαριακών»-«Γριβικών» ήταν πλέον στο αποκορύφωμά της, οι οπαδοί της ΕΟΚΑ Β' προχωρούσαν σε σειρά από δράσεις σαμποτάζ των επίσημων αρχών. Μια από αυτές -ίσως βέβαια η πιο ανώδυνη- ήταν η επιχείρηση άτυπης μετονομασίας της οδού Δημοκρατίας σε οδό Ενώσεως, στο πλαίσιο του αιτήματος για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.Λίγο πιο κάτω, ο δρόμος οδηγεί στο Σινεμά του Χατζηχαμπή. Με ποιους ηθοποιούς να γελούσαν ή να έκλαιγαν οι Βαρωσιώτες τότε; Εκτός από τόπος αναψυχής και διασκέδασης, όμως, ο «Χατζηχαμπής» ήταν και το σημείο όπου γίνονταν οι οδομαχίες των μαθητών την διετία πριν το πραξικόπημα και την εισβολή. Ένας «εμφύλιος» δεξιών και αριστερών μαθητών έξω από το σινεμά. Δεν ήταν όλα αγγελικά πλασμένα στο Βαρώσι.Σε ένα από τα πεζοδρόμια υπάρχουν χαραγμένα ονόματα τουριστών που βρέθηκαν στην πόλη έναν χρόνο πριν την εισβολή. Θέλησαν να αφήσουν το στίγμα της παρουσίας τους στο τότε φρεσκοστρωμένο τσιμέντο. Πώς να φανταστούν ότι θα έμεινε εκεί, ανέγγιχτο για τόσες δεκαετίες.

Ο παραλιακός δρόμος οδηγεί στη χρυσή αμμουδιά της Αμμοχώστου, που εκτείνεται «όσο πάει το μάτι». Νερά γαλανά, ρηχά και γύρω τα ξενοδοχεία έρημα. Το μεγαλύτερο από αυτά, εγκαινιάστηκε μόλις δέκα μέρες πριν από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974. Ο καιρός επιτρέπει τη βουτιά και η περίσταση την επιβάλλει. Όλοι οι συνοδοιπόροι συμφωνούμε ότι μπορεί να μην μας ξαναδοθεί η ευκαιρία να κολυμπήσουμε σε αυτό το κομμάτι της παραλίας, που επί χρόνια κοιτούσαμε πίσω από ένα συρματόπλεγμα.Στον δρόμο της επιστροφής, κυριαρχεί το αίσθημα ότι οι άδειοι δρόμοι που περπατήσαμε είναι σκηνικό του παραλογισμού της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας. Η περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου σηματοδοτεί ίσως το μοναδικό παγκόσμιο παράδειγμα εκτοπισμού και οικιστικής ερήμωσης, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Πιάνω το τετράδιο και γράφω μια πρώτη σκέψη: «Οι Κύπριοι πρέπει να ζήσουν σε μια τέτοια πόλη. Και το Βαρώσι αξίζει να το ζήσουν άνθρωποι».



Πηγή: iefimerida.gr - https://www.iefimerida.gr/stories/odoiporiko-perikleisti-poli-ammohostoy