Τρίτη 18 Μαΐου 2021

''Προσκύνημα στην Αμμόχωστο''της Αμαλίας Λαΐου

 Ξημέρωμα 15ης Απριλίου 1986,ο ήλιος αρχίζει σιγά-σιγά να βγαίνει από την κρυψώνα του και με το φως του καλημερίζει την πλάση. Έτσι, οι πρώτες ηλιαχτίδες γλιστράνε από το τζάμι του παραθύρου και χαϊδεύουν απαλά τα μαλλιά μου. Εγώ και η αδερφή μου ξυπνάμε νωρίς το πρωί και στεκόμαστε αθόρυβα μπροστά στο παράθυρο αγναντεύοντας το τοπίο και τη γαλήνη που επικρατεί πριν ξεκινήσουν οι κάτοικοι τη μέρα τους. Ωραία πόλη η Αθήνα, με   μεγάλη ιστορία όπως είπε η μαμά όταν πρωτοήρθαμε εδώ. Βέβαια, καμιά άλλη πόλη αυτού του απέραντου κόσμου δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με τη δικιά μας, την Αμμόχωστο. Θ μπορούσαμε να πούμε ότι έχει κάτι ξεχωριστό. Ίσως να είναι οι μυρωδιές των παραδοσιακών πιάτων που γεμίζουν τα τραπέζια των ντόπιων, ίσως οι φωνές των παιδιών που τραγουδούν αφήνοντας στους δρόμους μια μελωδία χαράς, ελευθερίας και γέλιου, ίσως να είναι οι καταστηματάρχες που είτε στέκονται στην πόρτα καλωσορίζοντας τον κόσμο, είτε συσκευάζουν σε πολύχρωμες σακούλες τα δώρα τους. Θα μπορούσα να σκεφτώ πολλούς ακόμα  λόγους, αλλά δεν θα ταίριαζε στην εικόνα που όλοι πλέον έχουν στο νου τους, μια πόλη κατακτημένη από τους Τούρκους, ψυχρή, σκοτεινή, ένα παραμύθι με άσχημο τέλος, μια πόλη φάντασμα. Προσπαθώ να σβήσω αυτές τις εικόνες από τη μνήμη μου, αλλά είναι αδύνατον. 

Όσο ετοιμάζω τα πράγματά μου για το ταξίδι και όσο οι ώρες περνούν,   οι εικόνες είναι πιο έντονες. Στο μυαλό μου ηχούν οι συναγερμοί, ο πανικός, το κλάμα των παιδιών και οι άγριες φωνές του εχθρού, που δίχως έλεος μας ξεριζώνουν από τον τόπο μας. Σφίγγω την καρδιά μου προσπαθώντας να κρύψω όλα τα συναισθήματα που με έχουν κυριεύσει αυτήν τη στιγμή.  Η ώρα περνάει και έφτασε η στιγμή που πρέπει να αποχαιρετήσω την οικογένειά μου. Αγκαλιάζω τ’ αδέρφια μου και ύστερα κοιτάω τη μητέρα μου που με κοιτά κι’ αυτή  με δάκρυα στα μάτια και με σφίγγει στην αγκαλιά της. 

 Η μητέρα μου, είναι μια χαρούμενη γυναίκα. Όσο μέναμε στην Αμμόχωστο, τη θυμάμαι να μας διαβάζει ιστορίες δίπλα στη φωτιά και να μας τραγουδάει. Έχει πλέον αλλάξει. Προσπαθεί να μας δείξει ότι έχει ξεχάσει το παρελθόν και έχουμε αλλάξει κεφάλαιο στη ζωή μας, αλλά ξέρω ότι κάτω από το χαμόγελό της, κρύβεται η νοσταλγία για την πατρίδα και το κενό στην ψυχή της που προσπαθεί να το καλύψει κοιτάζοντας παλιές οικογενειακές φωτογραφίες και ανασύροντας στη μνήμη της ευτυχισμένες στιγμές.

Γι’ αυτό κι εγώ πήρα το θάρρος να μαζέψω όλο το κουράγιο και την τόλμη που μου απέμεινε, να κάνω αυτό το ταξίδι στην Αμμόχωστο, να δω ξανά το σπίτι που μεγάλωσα. 

Ξεκινώ λοιπόν, ρίχνω την τσάντα στην πλάτη μου, αποχαιρετάω την οικογένειά μου και βγαίνω στο δρόμο που με περιμένει το ταξί. Ύστερα, φτάνω στο αεροδρόμιο, ευχαριστώ τον ταξιτζή δίνοντάς του το φιλοδώρημα και ανεβαίνω στο αεροπλάνο. Κάθομαι στη θέση μου και από την τσάντα μου βγάζω το Walkman που μου είχε χαρίσει η μητέρα μου πέρσι στα γενέθλιά μου. Προσπαθώ να συνδέσω τα καλώδια μεταξύ τους αλλά δεν τα καταφέρνω, ώσπου ακούγεται μια φωνή.

-Θέλεις βοήθεια; Σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω μια κοπέλα λίγο μεγαλύτερη από εμένα. ‘‘Ναι’’, της απαντώ δίνοντάς της το Walkman και σκουπίζοντας τα ιδρωμένα χέρια μου στο παντελόνι μου.

-Είναι η πρώτη φορά που γυρνάς στην πατρίδα; 

-Ναι, της απαντώ. Πώς το καταλάβατε;

-Πίστεψέ με, είναι πολύ εύκολο να διακρίνεις τη διαφορά ανάμεσα στους ξενιτεμένους και στους απλούς επισκέπτες. 

-Δηλαδή πώς γίνεται αυτό; 

-Αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις ότι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, είναι εκείνοι που προσπαθούν να κρύψουν το άγχος τους. Είτε διπλώνοντας ένα μαντίλι για να απασχολούν τα δάχτυλά τους, είτε κοιτώντας από το παράθυρο μετρώντας τα λεπτά που περνούν, είτε παιδιά σαν εσένα που ξετυλίγουν μανιωδώς τα καλώδια από το Walkman τους ή ξετυλίγοντας άσκοπα τις σελίδες ενός βιβλίου. Αυτό είπε, και μου έδωσε το κασετόφωνό μου με τα καλώδια ξεμπλεγμένα αυτή τη φορά. Την κοίταξα στα μάτια λέγοντάς της ευχαριστώ μ’ ένα χαμόγελο. Κανονικά, θα έβαζα ακουστικά, εκείνη θα συνέχιζε να ξεφυλλίζει το περιοδικό της και θα προσποιούμασταν ότι αυτή η συζήτηση δεν έγινε ποτέ, αλλά δεν έγινε έτσι. Πήρα το θάρρος και τη ρώτησα: 

- Εσύ πρώτη φορά πηγαίνεις;

-Όχι, είχα πάει και το προηγούμενο καλοκαίρι αλλά  ξέρεις, μια φορά δεν φτάνει για να  την απολαύσεις. Πόσο καιρό σκοπεύεις να μείνεις;

-Όχι πολύ, λίγες μέρες και μετά θα γυρίσω στην οικογένειά μου. Κάπως έτσι συνεχίσαμε να μιλάμε για να καλύψουμε την αμήχανη ησυχία με γέλια και γνωρίζοντας σιγά-σιγά  η μια την ιστορία της άλλης, ώσπου χωρίς να  καταλάβουμε πως είχε περάσει η ώρα, αποβιβαστήκαμε από το αεροπλάνο έχοντας φτάσει στον προορισμό μας.

Γύρισε και με χαιρέτησε για ακόμη μια φορά σηκώνοντας τα χέρια της και φωνάζοντας μου να προσέχω. Έγνεψα το κεφάλι  και της χαμογέλασα. Άραγε, τι να εννοεί με το ‘να προσέχω’; Περνάω τα ακουστικά πάνω από το κεφάλι μου και επιλέγω έναν σταθμό αφήνοντας αναπάντητο το ερώτημα.

  Επέλεξα να διασχίσω τη διαδρομή αυτή με τα πόδια για να απολαύσω το τοπίο. Όλα μοιάζουν τόσο διαφορετικά, αλλά ακόμα υπάρχει η αίσθηση της πατρίδας που περιμένει τα παιδιά της με ανοιχτές αγκάλες. Καθώς μπαίνω στο κέντρο της πόλης, το μόνο που νιώθω είναι φόβος. Σκηνές από το παρελθόν έρχονται στο νου μου και προσπαθώ να συμπεριφερθώ φυσιολογικά, αγνοώντας τα άγρια, υποτιμητικά βλέμματα των Τούρκων που συμπεριφέρονται λες και αυτή η γη ήταν πάντα δική τους.  Παίρνω βαθιά ανάσα, και αποφασίζω  να φύγω από το κέντρο και να κατευθυνθώ προς  το σπίτι μου. 

  Εδώ είμαι! Έφτασα! Αλλά τώρα τι πρέπει  να κάνω ; στέκομαι έξω από το κατώφλι της πόρτας χτυπώντας  νευρικά το πόδι μου και παίρνοντας βαθιές ανάσες. Κανονικά θα έπρεπε να είχα χτυπήσει βιαστικά την πόρτα και να συμπεριφερόμουν όπως αρμόζει στον κάτοχο αυτού του σπιτιού. Πρέπει να σταματήσω να κάνω σκέψεις και απλά να πατήσω ΄΄ Ντιν ΄΄ ακούγεται  ο ήχος του κουδουνιού και αφήνω ασυναίσθητα το χέρι μου να κρατήσει την τσάντα μου για να φανώ χαλαρή. Η πόρτα ανοίγει και μπροστά της  στέκεται μία κυρία, νέα σχετικά ρωτώντας με τι θέλω. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και της εξηγώ πως είμαι ιδιοκτήτρια αυτού του σπιτιού και ύστερα την ρωτάω γλυκά αν θα μπορούσα να περάσω, εκείνη δείχνει ενοχλημένη αλλά μου ανοίγει την πόρτα και με αφήνει να περάσω. Μπαίνω μέσα και το πρώτο δωμάτιο που αντικρίζω είναι το σαλόνι πόσες γιορτές περάσαμε σε αυτό το τραπεζάκι  , πόσα κεράκια έσβησαν και πόσα δώρα ακούμπησαν πάνω σε αυτό το κεντητό άσπρο τραπεζομάντιλο και το πιάνο, έδινε την δική του ξεχωριστή πινελιά κάνοντας αυτό το σπίτι να φαίνεται αριστοκρατικό. Αλλά τώρα καταλαβαίνω πόσα χρόνια έχει μείνει κλειστό και σκονισμένο αμφιβάλλω αν ενδιαφέρθηκε αυτή η οικογένεια να γνωρίσει την μαγεία της μουσικής και όχι να το αμελήσουν σαν ένα άχρηστο βάζο.

 Όλες αυτές οι εικόνες έρχονται στο μυαλό μου και πλημμυρίζουν την καρδιά μου με συναισθήματα χαράς και ξεγνοιασιάς ώσπου με έναν μικρό ήχο όλα σβήνουν . Είναι εκείνη που χτυπάει τα δάχτυλα της επίμονα για να διαγράψει τις σκέψεις μου  :΄΄ Χρειάζεσαι κάτι;΄΄  με ρωτάει με ένα ψυχρό , τυπικό  ύφος για να φανεί ευγενική ΄΄ θα μπορούσα να δω την κρεβατοκάμαρα;΄΄. Εκείνη γνέφει καταφατικά το κεφάλι της και μου λέει να την ακολουθήσω νομίζοντας πως έχω ξεχάσει το μέρος κι’ όμως θυμάμαι ακόμη και τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Η πόρτα ανοίγει σιγά και η μεγάλη κρεβατοκάμαρα εμφανίζεται μπροστά μου , φαίνεται πως σε αυτό το δωμάτιο έχουν γίνει αλλαγές . Τα χρωματιστά σεντόνια έχουν αντικατασταθεί με απλές άχρωμες κουβέρτες  ενώ στο κομοδίνο που συνήθιζαν να υπάρχουν βιβλία τώρα είναι άδειο και σκονισμένο . Αλλά αν μπορώ να διακρίνω καλά η μπιζουτιέρα της μαμάς βρίσκεται εκεί καταχωνιασμένη, χωρίς δεύτερη σκέψη την παίρνω στα χέρια μου και τινάζω την σκόνη που έχει μείνει. Αισθάνομαι την σπιτονοικοκυρά να έρχεται προς το μέρος μου : ‘’ Κράτα την άμα την θες έτσι κι’ αλλιώς θα την πουλούσαμε σε λίγο καιρό ‘’ την βάζω βιαστικά στην τσάντα μου και σκέφτομαι πως ένας άνθρωπος θα μπορούσε να πουλήσει  κοσμήματα σαν και αυτά; , δεν μπορούν να αντιληφθούν την αξία τους ;. Σηκώθηκα από το πάτωμα και την  ακολούθησα  στο σαλόνι όπου κάπου εδώ η ΄΄ξενάγηση΄΄ τελείωσε, η σπιτονοικοκυρά με χαιρέτησε για ακόμα μια φορά τυπικά και με συνόδευσε προς την έξοδο. Δεν με ένοιαξαν οι τρόποι της αλήθεια , εγώ  είχα επιτύχει τον σκοπό μου και η ικανοποίηση και η χαρά κυλούσαν μέσα μου δίνοντας μου ενέργεια και  κουράγιο.

    Οι επόμενες  μέρες κύλησαν ήσυχα, με βόλτες χωρίς προορισμό απλά προσπαθώντας να χαρώ το τοπίο όσο πιο πολύ μπορούσα . Σήμερα μεσημέρι Κυριακής βρίσκομαι στο αεροπλάνο περιμένοντας  να φτάσω στο αεροδρόμιο της Αθήνας . Οι ώρες στο αεροπλάνο  πέρασαν ευχάριστα και γρήγορα και ύστερα περίμενα το ταξί  με ανυπομονησία για να με πάει σπίτι. Μετά από πολλές ώρες αναμονής βρίσκομαι πλέον στο σπίτι και διηγούμαι τις ιστορίες στην μητέρα μου βλέποντας την να δοκιμάζει τα κοσμήματα της με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της. 

Αμαλία Λαΐου  , Γ1

Κυριακή 16 Μαΐου 2021

Πόλη φάντασμα (ποίημα) της Βασιλικής Καραΐσκου

 Την Λένε…

Την λένε πόλη φάντασμα


Κι όμως έχει ακόμη ανάσα ζεστή

Γέννησε τις ζωές πολλών ανθρώπων


Αυτά δεν χάνονται…

Ποτέ δε θα χαθούν.

Τις σκέψεις μας πολιορκεί

Κι ας μην την θέλουν ζωντανή.


Η φύση την αγκάλιασε σαν μάνα

Προστατεύει τις αναμνήσεις της

σαν θησαυρό πολύτιμο.

Κούρνιασε δίπλα της σαν σπουργίτι που κρυώνει

Κι αυτή με στοργή το δέχτηκε


Σα θέληση Θεού την κύκλωσε η φύση…


Κρατάει τις αναμνήσεις

Κρατάει τις ψυχές μας


Σ’ αυτήνε μεγαλώσαμε κι ήταν η πρώτη μάνα

Σ’ αυτήνε μεγαλώσαμε και σε εμάς ανήκει

Τον τόπο τον μαρτυρικό για πάντα θα υμνώ

Τον τόπο μου που αγαπώ ποτέ δε θα ξεχάσω


Αμμόχωστέ μου σ’ αγαπώ

και ζω με ‘σένα πάντα!


Καραΐσκου Βασιλική, τάξη Γ1

''Ημερολόγιο '' της Σύνθιας Μπάτζιου

 

Κύπρος ,  15 Αυγούστου 1975  

Αγαπητό μου ημερολόγιο 

Εγώ είμαι η Χριστίνα , έχω να σου  γράψω εδώ και πολύ καιρό ένα χρόνο ακριβώς . Σαν σήμερα ξεριζωθήκαμε από τα σπίτια μας , από τις γειτονιές μας. Δεν έχω ξανά δει τον πατέρα μου και τον αδερφό μου από τότε , δεν ξέρω αν ζουν αν πέθαναν ή αν γλίτωσαν και έφυγαν για κάπου αλλού . Δεν ξανά έγραψα μετά από όλο αυτό που μας είχε συμβεί , δεν είχα να γράψω κάτι. 

Όλα χάθηκαν μέσα σε μια μέρα , το σχολείο μου , οι φίλες μου , η παραλία που πήγαινα το απόγευμα για να ξεσκάσω από τα μαθήματα και το κυριότερο , το σπίτι μου όλες οι αναμνήσεις μας , οι φωτογραφίες που είχαμε , το δωμάτιο μου , όλα  χάθηκαν . Σου γράφω γιατί σε κάποιον θέλω να το πω έλεγα πως με τον χρόνο όλα θα περάσουν και θα καλυτερεύσουν τα πράγματα , το μόνο που γίνεταιείναι να επαναλαμβάνονται στο κεφάλι μου οι ίδιες σκηνές , τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο . Η μητέρα μου έχει αλλάξει πάρα πολύ , το ίδιο και εγώ , ένα κενό υπάρχει μέσα μας . Το καινούργιο μας σπίτι δεν έχει την αίγλη   , την χαρά και την αισιοδοξία που είχε το πατρικό μας  είναι τα πάντα διαφορετικά .  Το να σε ξεριζώνουν από το ίδιο σου το σπίτι , από την πατρίδα σου είναι το χειρότερο συναίσθημα . Θα ήθελα κάποια στιγμή  εάν μας το επιτρέψουν ποτέ να πάω να δω το σπίτι μας .Από την άλλη δεν θέλω να δω την πόλη μας ερειπωμένη ,όλα να έχουν καταστραφεί ενώ πριν γίνουν όλα αυτά ήταν μια πόλη γεμάτη  με ζωή , φωνές γέλια και χαρά   . Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το συμβάν , δεν θα ξεχάσω ποτέ ό,τι μου στέρησαν και πήραν  μέσα από τα χέρια μου σαν να τους ανήκουν .  Μου λείπει πολύ ο πατέρας μου και ο αδερφός μου  , μου λείπει το σπίτι μου , μου λείπει η παλιά καθημερινότητα μου . 

Ποτέ δεν ξέρεις πως θα ξημερώσει η επόμενη μέρα , από την μια  τα έχεις όλα και την επόμενη τα χάνεις και δεν σου μένει τίποτα .  

Σύνθια Μπάτζιου 

Τάξη Β2                                                                         

Κυριακή 9 Μαΐου 2021

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ του Ματθαίου Σιαχολέβα

  ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Αξιότιμε Κ. Υπουργέ 

 Η τελευταία φορά που πέρασα έξω από το Βαρώσι , την λεγόμενη  «πόλη φάντασμα» δηλαδή την κλειστή από το 1974 συνοικία της  Αμμοχώστου όπου κατοικούσαν οι Ελληνοκύπριοι, ήταν ακριβώς πέρυσι  τέτοιο καιρό, με ένα φίλο δημοσιογράφο που είχε έρθει στη Κύπρο για  ένα αφιέρωμα στις ακόμα μοιρασμένες χώρες. Θυμάμαι την απορία του  σε ένα μικρό δρόμο που στη μία μεριά έμεναν άνθρωποι κι απέναντι τα  σπίτια ήταν στην απαγορευμένη ζώνη κλειστά με συρματόπλεγμα  «αφημένα στο χρόνο». Είναι γνωστό παγκοσμίως ότι η Αμμόχωστος  ονομάζεται πλέον πόλη φάντασμα αφού από τις 14 Αυγούστου του 1974  οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της έχουν εκδιωχθεί και από τότε το  μεγαλύτερο μέρος της πόλης παραμένει κλειστό και ερημωμένο με τον  κατοχικό στρατό να μην επιτρέπει την επιστροφή των νόμιμων κατοίκων  του παρά τα σχετικά ψηφίσματα και τις αποφάσεις των Ηνωμένων  Εθνών. Εδώ και τέσσερις δεκαετίες η Αμμόχωστος είναι η ανοιχτή πληγή  που θυμίζει την εγκληματική πολιτική της Τουρκίας και την προδοτική  πολιτική της Χούντας απέναντι στους αδερφούς Κυπρίους.  

 Εν έτει 2014 , το 37% των εδαφών της Κύπρου που αντιπροσωπεύει το 70% της οικονομικής ζωής του νησιού παραμένει υπό κατοχή από την  Τουρκία η οποία αρνείται να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις των  Ηνωμένων Εθνών παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, κάθε κανόνα  διεθνούς νομιμότητας. Το αίτημα μας για την επιστροφή της  Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, παραμένει ένα από τα  κεντρικά ζητήματα της Κύπρου. Ένα θέμα που προκλητικά αγνοούν οι  Τούρκοι παρά τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε με αποτέλεσμα όπως σημειώνει  ο Δήμος Αμμοχώστου στην ιστοσελίδα του «η πόλη άδεια, οι δρόμοι  γεμάτοι με αγριόχορτα, θάμνους και δέντρα ετοιμόρροπα σπίτια να  χάσκουν παντού φίδια και αρπακτικά να κατοικούν στα ερημωμένα σπίτια».


 Το Συμβούλιο Ασφάλειας του Ο.Η.Ε σε δύο πολύ σημαντικά  ψηφίσματά του για το κυπριακό, περιέλαβε ρητές πρόνοιες για το ζήτημα  της πόλης Αμμόχωστος, ψηφίσματα που η Τουρκία έχει γράψει στα  παλαιότερα των υποδημάτων της. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έχει  εκφράσει επίσης το έντονο ενδιαφέρον του για την Αμμόχωστο και έχει  υπογραμμίσει σε αρκετές περιπτώσεις την ανάγκη η Τουρκία να  συμμορφωθεί με τα ψηφίσματα. 

 Τον Μάρτιο του 2012 στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου για  την Έκθεση Προόδου για την Τουρκία, καλείται η κατοχική δύναμη να  μεταφέρει τον έλεγχο της Αμμοχώστου στα Ηνωμένα Έθνη. 

∙ 1474 άνθρωποι, στρατιωτικοί και άμαχοι, μαζί παιδιά και  γυναίκες είτε συνελήφθησαν από Τούρκους κατά τη διάρκεια  του Ιουλίου-Αυγούστου του 1974 είτε εξαφανίστηκαν πολύ μετά  τη λήξη των εχθροπραξιών σε περιοχές που βρίσκονταν υπό τον  έλεγχο του Τουρκικού στρατού 

∙ 340 αγνοούμενοι έχουν ταυτοποιηθεί και τα λείψανα  επιστράφηκαν στις οικογένειες για ταφή. 

∙ 170.000 Ελληνοκύπριοι εκτοπίστηκαν παρά τη θέλησή τους από  τα σπίτια και τις περιουσίες τους. 

∙ 443 άτομα παραμένουν πίσω από την «πράσινη γραμμή»  Τα άτομα αυτά είναι γνωστά ως «εγκλωβισμένοι» 

∙ 160.000 είναι ο αριθμός των εποίκων που ξεπερνούν αριθμητικά  τους γηγενείς Τουρκοκύπριους σε αναλογία 2 προς 1. 

∙ 82,5% της ιδιωτικής ιδιοκτησίας εκτάσεων στη κατεχόμενη  Κύπρο ανήκει σε Ελληνοκύπριους. 

 Η Κύπρος μας, μαστίζεται από δεκάδες προβλήματα, οικονομικά,  κοινωνικά κ.τ.λ Το μεγάλο πρόβλημα όμως το κυπριακό όχι μόνο  παραμένει άλυτο αλλά κινείται και προς τη λάθος κατεύθυνση. Όλοι μαζί  θα φέρουμε την αλλαγή στον τόπο μας ώστε ανεξάρτητοι να οδηγήσουμε  τη Κύπρο μας εκεί που της αξίζει. 

 Ακούστε μας, συζητήστε μαζί μας, νιώστε μας και απλά πάρτε δίκαιες  και ανθρώπινες αποφάσεις. 

 Δεν μιλάμε για δρόμους και ντουβάρια. Μιλάμε για ανθρώπινες  ζωές, για παραδόσεις, ιερά χώματα και κληρονομιές.

                                                                         Με εκτίμηση 

Ματθαίος Σιαχολέβας, μαθητής του  4ουΓυμνασίου  Ιωαννίνων.


Αμμόχωστος η πόλη φάντασμα, Παρουσίαση της Ευτυχίας Μουδοπούλου και Ελένης Τσώνη

 Αμμόχωστος η πόλη φάντασμα


Ποιητικό αφιέρωμα για


την Αμμόχωστο

Κάθε χρόνο στις 13

Αυγούστουτη μέρα που

ο τουρκικός

στρατόςμπήκε στην

Αμμόχωστοκαι ο

Κωνσταντής

οκτάχρονοςέφυγε με

την οικογένεια του,πάει

και καθαρίζει την

παραλίααπό τα

αποτσίγαρα, τα

πλαστικά,τα

τενεκεδάκια, τα

κουκούτσια, τα γυαλιά.


Τα αίτια της εισβολής

Η τουριστική και γενικότερα η ραγδαία

οικονομική ανάπτυξη της πόλης είχαν ως

αποτέλεσμα να αναδειχθεί η

Αμμόχωστος, η σημαντικότερη πόλη

όσον αφορά την πολιτιστική ανάπτυξη,

αφού αποτελούσε τον κεντρικό

πολιτιστικό πόλο του νησιού, με πλείστα

φεστιβάλ και εκδηλώσεις.

Η ιστορία της Αμμοχώστου

Η Αμμόχωστος έχει χαρακτηριστεί πόλη-

φάντασμα, αφού από τις 14 Αυγούστου

του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοί της

έχουν εκδιωχθεί, και από τότε το

μεγαλύτερο μέρος της πόλης παραμένει

κλειστό και ερημωμένο, με τον κατοχικό

στρατό να μην επιτρέπει την επιστροφή

των νόμιμων κατοίκων του, παρά τα

σχετικά ψηφίσματα και τις αποφάσεις

των Ηνωμένων Εθνών.


Κύπρος, 14 Αυγούστου 1974

Οι Τούρκοι θέτουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο εισβολής, το οποίο έχουν καταστρώσει από καιρό.

Είναι για τον ελληνισμό η πιο δραματική στιγμή της μεταπολεμικής ιστορίας του. Η τουρκική

επιχείρηση έχει την ονομασία ‘’ Αττίλας ‘’.


Τα στάδια της επιχείρησης Αττίλας


Η πρώτη φάση σημειώθηκε στις 20 Ιουλίου 1974, όταν περισσότεροι από 40.000

Τούρκοι στρατιώτες, υπό την υποστήριξη της τουρκικής αεροπορίας και του ναυτικού,

εισέβαλαν στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η απόβαση των τουρκικών

στρατευμάτων ολοκληρώθηκε σχεδόν ένα μήνα μετά, στις 14 Αυγούστου 1974, με την

εισβολή στην Αμμόχωστο. Μέσα σε δύο μόνο ημέρες, οι Τούρκοι κατέλαβαν το

μεγαλύτερο μέρος της πεδιάδας της Μεσαορίας, την Αμμόχωστο, την Καρπασία και το

μεγαλύτερο μέρος της περιοχής Μόρφου.

Η δεύτερη φάση της εισβολής άρχισε νωρίς το απόγευμα της 13ης Αυγούστου 1974 με

βομβαρδισμό, και με δύο τμήματα να προσπαθούν να την υπερασπιστούν. Ένα τμήμα

από 32 εφέδρους στο δασάκι των δικαστηρίων και ένα δεύτερο τμήμα στο νοσοκομείο

της πόλης, με επικεφαλής το Λοχαγό Στέλιο Κάτσιο. Ο βομβαρδισμός εντάθηκε, οι

Τούρκοι πύκνωσαν τα πυρά από τα τείχη ενώ κάποιο φορητό ραδιόφωνο μετέδιδε ότι

«τα τουρκικά άρματα κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο, κινούμενα χωρίς

αντίσταση, χωρίς τη συνοδεία πεζικού και με μέγιστη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο

Λευκωσίας - Αμμοχώστου».


Προέλευση του ονόματος

Η Αμμόχωστος αναφέρεται με το όνομα αυτό, που σημαίνει κυριολεκτικά η πόλη χωμένη

στην άμμο, από τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Και πράγματι, η Αμμόχωστος υπήρξε παγκόσμια γνωστό

τουριστικό θέρετρο, μεταξύ του 1960 και 1974, λόγω της αμμώδους παραλίας της. Η

Αμμόχωστος (Φαμαγκούστα, φράγκικη ονομασία της) είναι και η πρωτεύουσα της ομώνυμης

επαρχίας της Κύπρου με περίπου 40.000 κατοίκους.


Μαρτυρίες κατοίκων


Ο Ηλίας Παντελίδης είπε ότι τα

συναισθήματα είναι πολλά όπως

θυμός αγανάκτηση, θλίψη και

λύπη. Πρόσθεσε ότι η

Αμμόχωστος είναι μια

εγκλωβισμένη και λεηλατημένη

πόλη που ήταν στη διάθεση των

κατοχικών δυνάμεων,

προσθέτοντας ότι ακόμα

συνεχίζεται το έγκλημα.


Ο Θωμάς Καζάκος,

Αμμοχωστιανός, δήλωσε «είναι

πολύ επίπονο να βλέπεις το σπίτι

που γεννήθηκες, που μεγάλωσες,

ιδιαίτερα σε εμάς που ήταν πάνω

στη θαλασσόβρεχτη παραλία της

Αμμοχώστου, να ανοίγει για

οποιονδήποτε άλλον εκτός από

εσένα».


Ο Αμμοχωστιανός Αυγουστίνος Παπαθωμάς θυμάται συγκινημένος:

«Εγώ τότε ήμουν στην ηλικία των 14 χρονών. Έχουμε ζήσει ανελέητους

βομβαρδισμούς στην Αμμόχωστο. Και φύγαμε όπως φύγαμε σε μια

νύχτα».


Τρίτη φάση: Σταδιακή ανακαίνιση και άνοιγμα της πόλης

Στην τελική φάση, αν και εφόσον όλα κυλήσουν ομαλά, σύμφωνα με το

αρχικό σχέδιο, θα ξεκινήσει η τελική, σταδιακή ανακαίνιση και φυσικά το

τελικό άνοιγμα της κλειστής πόλης. Σε αυτήν την φάση αναμένεται να

ξεπεραστούν και τα τελευταία προβλήματα που αφορούν σημαντικές

πτυχές του εγχειρήματος, όπως είναι οι επιπλοκές και προβλήματα που

ενδέχεται να προκύψουν στις σχέσεις και στην συνεννόηση του

τουρκικού στρατού με την πολιτική ηγεσία.


Εργασία των μαθητριών,

Ευτυχίας Μουδοπούλου και Ελένης Τσώνη


Δευτέρα 19 Απριλίου 2021

Πότε; του Αποστόλη Μουσαφίρη

 Στον αφρό της θάλασσάς σου

γεννήθηκε η ομορφιά.

Ποιος δεν την ζήλεψε

νησί της Αφροδίτης;

 

Όλες οι κόρες σου όμορφες,γυναίκες όλες,

Αμμόχωστος,Μόρφου,Κερύνεια,Λεμεσός,Λάρνακα,Πάφος.

Ποιος βάρβαρος σας χώρισε κορίτσια του πελάγους;

Μόνες, θλιμμένες,τρογμαγμένες.

Πότε θα βρεθείτε μαζί κάτω από τον ολόλαμπρο ήλιο;

Πότε θα τρέξετε κρατημένες χέρι-χέρι στην καταγάλανη θάλασσα;

Πότε στα μουσκεμένα με αίμα άγια χώματά σου 

θα φυτρώσουν κόκκινες παπαρούνες;

Ποιος ξέρει.

Είναι σιμά ή είναι αλάργα εκείνη η μέρα 

που θα έρθει το λεύκο περιστέρι της ελευθερίας;

Λευκό σημάδι στον ουρανό μου λέει 

πως δεν θ' αργήσει εκείνη η μέρα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ Β3